**Η σκηνή είναι πραγματική. Αναγνώστης των “Νέων” , μεγάλης ηλικίας, σε τοπικό κατάστημα ψιλικών δεν πίστευε πως η εφημερίδα που του έδινε ο ψιλικατζής, ήταν αυτή που αγόραζε επί χρόνια.
**Με ελάχιστες σελίδες, και προσφορές από τα αζήτητα, δεν θύμιζαν σε τίποτα την εφημερίδα που δημιούργησε ο μακαρίτης Λέοντας Καραπαναγιώτης.
**Τα “Νέα” μπορούσαν να μιλήσουν με τον ίδιο τρόπο και στο λαϊκό κόσμο και στους διανοούμενους, έχοντας σχεδόν πάντοτε πλήρες ρεπορτάζ και σημαντικούς συνεργάτες.
**Ήταν τα “Νέα” του …Λέοντος και δυστυχώς κανείς από τους Επιγόνους, δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν αυτή την τεράστια κληρονονιά.
*Στην περίπτωση της ιστορικής αυτής εφημερίδας, δεν ήταν το Μνημόνιο που τη μετέτρεψε, σε ένα φύλλο, χωρίς αρχή, μέση και τέλος.
**Στα χρόνια του Μνημονίου, η μετάλλαξη είχε ήδη γίνει, γιατί οι Μνηστήρες της επίζηλης θέσης ανήκαν ήδη στη “συμμαχία των προθύμων”.
**Σήμερα, δεν υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να αναζητήσει στα περίπτερα τα “Νέα”. Δεν είναι μια μόνο μνημονιακή εφημερίδα, αλλά μια δήθεν εφημερίδα, για τα δεδομένα της ιστορίας του ΔΟΛ.
**Έχει βρει το ελάχιστο κοινό της που δεν διαμαρτύρεται γι’ αυτό που (δεν) διαβάζει. Οι αναγνώστες των “Νέων”, όμως, είναι άλλη ιστορία..
