γράφει η observer
Προχθες είδα μία εξαιρετική παράσταση, το «Γιοί και Κόρες» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Οι συντελεστές παρουσίασαν προσωπικές ιστορίες «απλών» ανθρώπων που διαδραματίστηκαν ταυτόχρονα με γνωστά ιστορικά γεγονότα της ελληνικής ιστορίας των τελευταίων εκατό χρόνων. Τα φτωχά παιδιά ενός υπόδικου μετανάστη στην Αμερική, για παράδειγμα, μαθαίνουν πως κληρονομούν από τον εξαφανισμένο πατέρα τους 4 εκατομμύρια δραχμές και δίνουν ραντεβού για να «κλείσουν» μια αγοραπωλησία αρχοντικού στο Γαλάτσι τη Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940… μόνο που τα ξημερώματα κηρύσσεται ο ελληνοϊταλικός πόλεμος και ο πληθωρισμός μετατρέπει την αγορά του σπιτιού σε αγορά μιας μαντίλας, μιας κούτας τσιγάρων κι ενός κουτιού γλυκών….
Κάπως έτσι, οι προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων μπλέκονται με ιστορικές ημερονημίες για μια ολόκληρη κοινωνία ή χώρα. Κάπως έτσι, μπλέκεται το ατομικό με το συλλογικό γίγνεσθαι και δεν ξέρεις εάν είναι οι προσωπικές ιστορίες που ορίζουν και εξελίσσουν το συλλογικό ή αν, αντίθετα, το συλλογικό ή το εθνικό καθορίζουν και κατευθύνουν τις προσωπικές ιστορίες…
Χθες, λοιπόν, η Ελλάδα βγήκε στις αγορές και στο Μαξίμου στήσανε πανηγύρι και σήμερα ήρθε και η Μέρκελ στην Αθήνα να το γιορτάσει και να μας πει ότι η λιτότητα (οικονομική και όχι μόνο) έχει αποτελέσματα και τί ωραία που προχωράει η χώρα μας προς την έξοδο του Μεσολογγίου…συγγνώμη, λάθος, εννοούσα προς την έξοδο από την κρίση. Σήμερα, 11 Απριλίου 2014 κι ενώ η επίσημη ελληνική πολιτεία πανηγυρίζει μαζί με την Καγκελάριο… μεγάλη εταιρεία ελληνικών συμφερόντων προχώρησε σε απολύσεις λόγω περικοπών!
Απίστευτο; Όχι, βέβαια. Όχι εάν ζεις εκτός Μαξίμου και περιχώρων. Εάν το 28% που ανακοινώνεται επισήμως ως ποσοστό ανέργων, είναι οι άνθρωποι γύρω σου ή κι εσύ ο ίδιος… Όπως συνέβη και με εμένα, σήμερα που με «χτυπάει» η κρίση και βρίσκομαι άνεργη για δεύτερη φορά μέσα σε 3 χρόνια. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι ακόμη και στη «μεγάλη» και «σε τροχιά ανάπτυξης» εταιρεία όταν χρειάστηκε να μειωθεί το λειτουργικό κόστος, επέλεξαν να απολύσουν τους πλέον χαμηλόμισθους και φυσικά, όσους δεν διατηρούσαν ιδιαίτερες σχέσεις με τη διοίκηση… Αυτά είναι τα «καλά» της κρίσης που ευαγγελίζονται κάποιοι, οι αλλαγές στα κακώς κείμενα και στις νοοτροπίες των «ημετέρων»… Οι νοοτροπίες των (επιεικώς) μετρίων που παρά την κρίση συνεχίσουν να κυριαρχούν τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα σε αυτή την παρακμιακή κατάσταση που συντηρούν. Αυτοί οι συνάνθρωποί μας που αναρριχήθηκαν σε θέσεις ευθύνης και λήψης αποφάσεων ή απλά «κόλλησαν» δίπλα σε τέτοιες θέσεις προβάλλοντας ως προσόντα τη δουλικότητα, το γλείψιμο και άλλα συναφή. Αυτοί που επιβιώνουν, ή μάλλον κυριαρχούν, χάρη σε παντελή έλλειψη ηθικής, παιδείας, ουσιαστικής μόρφωσης, αξιακού συστήματος και δημιουργικής έμπνευσης.
Αυτή η παράδοξη κυριαρχία της ελίτ των μετρίων βρίσκεται ακλόνητη στη θέση της ανεξαρτήτως συγκυριών και σίγουρα βρίσκεται ανάμεσα σε όσους πανηγυρίζουν για την έξοδο στις αγορές και χαίρονται που η Καγκελάριος μάς τιμά σήμερα με την επίσκεψή της. Αν και το ρήμα «χαίρομαι» προϋποθέτει ύπαρξη συναισθημάτων (για συναισθηματική νοημοσύνη ούτε λόγος) και εννοείται πως η ελίτ δεν νοιώθει… απλά εκτελεί.
Μένει πλέον να δούμε ποιές προσωπικές ιστορίες θα αποτελέσουν το μωσαϊκό του αύριο αυτής της χώρας… θα εξανεμίσει – ωσάν να ήταν μεταπολεμικές δραχμές- το «εθνικό συμφέρον» της ελίτ των μετρίων τις ελπίδες και τα όνειρα των ατόμων που επιδιώκουν να διάγουν έναν βίο αξιοπρεπή ή θα καταφέρουν οι «απλοί» άνθρωποι να ανατρέψουν τα δεδομένα και να υφάνουν έναν νέο κοινωνικό ιστό, ισχυρό, άξιο και αληθινά ωφέλιμο για το σύνολο και άρα και για τη χώρα; Ας μην ξεχνάμε ότι, αν και το κοινωνικό συμφέρον υπερβαίνει τις προσωπικές περιπτώσεις, συνίσταται στη σύνθεση όλων των μικρών και καθημερινών προσωπικών ιστοριών μας…
