Η «προσωρινή ψηφιακή μετάβαση» που ισχυρίζεται ο Σίμος Κεδίκογλου άρχισε το 2008 επί Θοδωρή Ρουσόπουλου (νόμος 3592/2007) με το χαρακτήρα του «μεταβατικού σταδίου» και συνεχίζεται ως σήμερα. Η περίοδος αυτή έδωσε τη μοναδική ευκαιρία στους καναλάρχες να οργανωθούν και να εμφανίζονται σήμερα ως μοναδικός παίκτης στην ψηφιακή τηλεόραση μέσω της κοινής τους εταιρείας, της Digea. Η Digea μεταφέρει το τηλεοπτικό σήμα των καναλιών πανελλαδικής εμβέλειας, δηλαδή των μετόχων της που είναι και «πελάτες» της, λαμβάνοντας ενοίκιο για αυτή τη μεταφορά. Παράλληλα έστησε το δίκτυο πομπών της σε 11 σημεία της Ελλάδας και απαιτεί να μην πληρώσει πολλά για τις ψηφιακές συχνότητες με επιχείρημα πως θα εκπέμπει τα ελεύθερα κανάλια. Τα οποία είναι επίσης «προσωρινά νόμιμα», δεν διαθέτουν άδεια λειτουργίας και στην ψηφιακή εποχή δεν θα πληρώνουν για τις συχνότητες αλλά θα πληρώνουν την εταιρεία τους!
Είναι φανερό πως το ελληνικό δημόσιο θα χάσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ εάν ψηφιστεί αυτή η χαριστική ρύθμιση στους καναλάρχες. Το επιχείρημα της κυβέρνησης της Ν.Δ πως είναι απαραίτητο να γίνει λόγω μνημονιακών υποχρεώσεων να σβήσει το αναλογικό σήμα την 1η Οκτωβρίου 2014, απλά αποδεικνύει πως κυβέρνηση και ιδιωτικά κανάλια μεθόδευσαν όλα τα προηγούμενα χρόνια με καθυστερήσεις, την ψηφιακή μετάβαση. Τα όσα υποστηρίζουν καταρρέουν από την απλή παράθεση των προτάσεων άλλων εταιρειών όπως της συνδρομητικής τηλεόρασης της Nova, της ΕΡΤ κι άλλων εταιρειών, στη διαβούλευση της ΕΕΤΤ την περασμένη Άνοιξη. Την ψηφιακή μετάβαση της τηλεόρασης θα μπορούσε να την αναλάβει ένα δημόσιο-ιδιωτικό κοινό δίκτυο εταιρειών υπό την εποπτεία της ΕΕΤΤ στο οποίο πελάτες θα γίνονταν τηλεοπτικά προγράμματα ελεύθερης ή συνδρομητικής τηλεόρασης που κατείχαν άδεια λειτουργίας. Κι αυτή η άδεια θα δινόταν έναντι εσόδων για το κράτος.
