Υπάρχει ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα σε σχέση με το Μουντιάλ που ονομάζεται “Άμπαλη” και μεταδίδεται από την ΕΡΤ. Σε αυτό αναπαράγεται το κλασικό στερεότυπο για τις γυναίκες που δεν έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο.
Για παράδειγμα η ηθοποιός, βάση της ιδέας του προγράμματος, εμφανίζεται να ρωτάει παίκτη της Εθνικής Ποδοσφαίρου, σχολιαστή της ΕΡΤ να τον ρωτάει αν κατέκτησε το 2004 το Μουντιάλ, για να φανεί η δήθεν άγνοια της. Έλεος…
Εδώ, μιλάμε , όμως για την ΕΡΤ, η οποία παρενθετικά μεταδίδει τους αγώνες της Εθνικής Ποδοσφαίρου Γυναικών και έχει το χρώμα μωβ στο λογότυπο της ΕΡΤ2 ΣΠΟΡ. Δηλαδή έχει κάνει πολλά και σοβαρά βήματα για την υποστήριξη των γυναικών.
Μάλλον στη φούρια των ημερών, ίσως, δεν κάθισε κανείς/μία να δει το συγκεκριμένο πρόγραμμα ή ακόμη χειρότερα αυτό άρεσε σε ορισμένους/ες όπου η γυναίκα -ηρωίδα υποτιμάται σε σχέση με την υποτιθέμενη άγνοια της για το ποδόσφαιρο.
Θυμίζουμε πως και στον ΑΝΤ1 το 2021 υπήρχε ένα σεξιστικό πρόγραμμα- δήθεν χιουμοριστικό με άνδρα παρουσιαστή και γυναίκες ολόγυρά του- με θέμα το ποδόσφαιρο που τελείωσε γρήγορα, μετά τις αντιδράσεις.
Υπάρχουν φυσικά. σεναριογράφοι που με χιούμορ διακωμώδησαν τη σχέση των κοριτσιών με το ποδόσφαιρο, αλλά χωρίς να τις υποτιμούν.
Το 2007, η Μυρτώ Κοντοβά στα “Υπέροχα πλάσματα” για τον Alpha, έβαλε την ηρωίδα της να μαθαίνει το ποδόσφαιρο, διότι είχε σχέση με έναν “άρρωστο” οπαδό του Ολυμπιακού, μπαίνοντας στο παλμό της εποχής. Ήταν μια πρωτοποριακή έμπνευση πριν από σχεδόν 20 χρόνια. Οι γυναίκες από τότε έβλεπαν μπάλα και αντιλαμβάνοταν τους κανόνες, “τι είναι το οφσάιντ”.
Ο Δημήτρης Αποστόλου στην ΕΡΤ, πριν από μερικά χρόνια στη σειρά “Καλά θα πάει και αυτό” έχει βάλει την ηρωίδα της στα πράσινα, να παρακολουθεί φανατικά τους αγώνες του Παναθηναϊκού. Ούτε και εκείνη ήταν “άμπαλη”. Έβλεπε μπάλα και ήταν στην ΕΡΤ.
Όποιος ή όποια, λοιπόν, είχε την ιδέα και έγραψε τα σκετσάκια αυτά για την “Άμπαλη” του 2026 μάλλον δεν έχει παρακολουθήσει τι γίνεται με το ποδόσφαιρο κοριτσιών και γυναικών στην Ελλάδα, πόσες νέες καθημερινά κάνουν προπόνηση και δίνουν αγώνες, τρέχουν πάνω κάτω, βάζουν γκολ ή κάνουν αποκρούσεις και τηρούν τις θέσεις στο γήπεδο, όπως τους ζητάει ο/η προπονητής/τρια, αποκτώντας αυτοπεποίθηση σε μια κοινωνία που μετράει διαρκώς νεκρές γυναίκες από το χέρι των “συντρόφων” τους.
Τα κορίτσια μαθαίνουν από μικρά να παίζουν κι αυτά μπάλα και να αντιμετωπίζουν τη μπάλα με το ίδιο πάθος, προετοιμαζόμενες ίσως και για το χειρότερο που μπορεί να τους συμβεί.
Με άλλα λόγια, προσοχή στο σενάριο. Δείξτε αγάπη για τα κορίτσια μας.
