H “Μόστρα” και τα “Νταβατζιλίκια”

 Σε εμάς το παλικάρι αυτό, ήταν κύριος. Ουδέποτε μας πείραξε, μας ενόχλησε και μάλιστα εάν καμιά φορά συνέβαινε και κανένα παρατράγουδο με τίποτα νεόφερτους νταήδες, έμπαινε μπροστά και ξελάσπωνε τα παιδιά της γειτονιάς, χωρίς να ζητήσει τίποτα απολύτως. Μάλλον το ‘βλεπε ως ηθική υποχρέωση, αφού ήμασταν και θαμώνες σε ένα από τα καταστήματα που προστάτευε. Τον γνωρίζαμε και μας γνώριζε με τα μικρά μας ονόματα. Ένα ήρεμο φθινοπωρινό βραδάκι, μπαίνω μέσα στο μπαράκι πάνω που είχε ανοίξει. Σπάνιο για μένα, αλλά φορούσα μια καμπαρντίνα που είχα πάρει από έναν θειο μου, γραβάτα και πουκάμισο και ήταν προγραμματισμένο να πιούμε μια μπίρα στο στέκι μας και μετά να πάμε για άλλα. Πάνω που χτυπούσα το μπιρόνι και πασπάτευα τους ξηρούς καρπούς, με πλησιάζει το παλικάρι της ιστορίας μας. «Ρε συ Θανούλη», μου λέει, «θα σε ενδιέφερε νυχτερινή δουλειά;». Το μάτι μου γυάλισε, καθώς πήγε κατευθείαν στο νου μου, τι περιλάμβανε το εργασιακό μενού της συγκεκριμένης πρότασης. Δουλειά δεν είχα, περιστασιακά μόνο ο,τι βρίσκαμε από δω κι από κει, σαν DJ, σαν σερβιτόρος, σαν μπάρμαν, ή κάποιες ραδιοφωνικοί πειραματισμοί από χόμπι ή με ελάχιστη αμοιβή, όμως η συγκεκριμένη πρόταση δεν ήταν από εκείνες που είχαμε κατά νου.

Σίγουρα ο «φίλος» μας δεν ήταν από εκείνους που θα δεχόντουσαν ένα απλό όχι, οπότε έπρεπε με εύσχημο τρόπο, να αρνηθώ, αλλά ταυτόχρονα με έτρωγε και η περιέργεια να μάθω λεπτομέρειες. «Άστα αδερφέ», του λέω, «έχω πρωινά μαθήματα αυτή την περίοδο, ξυπνάω στις 6 το πρωί και το βλέπω λίγο δύσκολο, να μπορώ να ανταποκριθώ και στα δύο»… «αλλά περί τίνος πρόκειται, για να έχω κατά νου, εάν μας αλλάξουν πρόγραμμα;» ρώτησα, προκειμένου να ικανοποιήσω την περιέργεια μου. Παίρνω βαθιά ανάσα και περιμένω να ακούσω την απάντηση του. «Να μωρέ, πήρα πάνω μου ένα «κωλάδικο», πίσω από το Χίλτον και ψάχνω κόσμο για πόρτα». Η απάντηση του δεν ήταν μακριά από αυτό που περίμενα να ακούσω. Το αντίθετο μάλιστα.

 Ήταν ακριβώς αυτό και αν και είχα ανάγκη τη δουλειά, χαιρόμουν που με όσο πιο κομψό τρόπο μπορούσα-και να μην τον δυσαρεστήσω-τοποθέτησα εμπόδια στο να αποδεχθώ μια τέτοια πρόταση… παρόλο που τα μαθήματα που είχα ήταν απογευματινές ώρες. Πριν προλάβω να αρθρώσω άλλη λέξη, γυρίζει και μου λέει, «Μην ανησυχείς, για τη μόστρα σε θέλω. Το νταβατζιλίκι το έχω αναλάβει εγώ». Τα λόγια του, είχαν μείνει στο πίσω μέρος του μυαλού μου για περίπου 21 χρόνια, όταν ξαφνικά, το σύστημα επανάκλησης μνήμης, λειτούργησε αυτόματα, ακούγοντας τον Σταύρο Θεοδωράκη, να αναγγέλλει τη δημιουργία του Ποταμιού, σημειώνοντας ότι ο ίδιος δεν θα συμμετέχει στα ψηφοδέλτια, αλλά θα είναι ο μπροστάρης της κίνησης! Βάζοντας τον εαυτό του, με κάποιον τρόπο, στη θέση της «Μόστρας».

 Παράλληλα στο μυαλό μου, «κάτι άστραψε, κάτι σαν φλασάκι», από τις δηλώσεις πολιτικών αρχηγών, που κατά καιρούς κατήγγειλαν τους Νταβατζήδες των μίντια, την ίδια ώρα που παρακολουθούσα το Ποτάμι, να φουσκώνει, μέσα από τα παράθυρα των τηλεοπτικών δελτίων και από δημοσκόπηση σε δημοσκόπηση. Την ίδια ώρα που καταλάμβανε, μέσα σε μία εβδομάδα, περισσότερο χρόνο σε δελτία ειδήσεων και τηλεοπτικές εκπομπές, από ότι ολόκληρη η αντιπολίτευση μαζί. Την ίδια ώρα που προσπαθούσε να διαμορφώσει θέσεις κάνοντας μοντάζ, στο πόδι, και από τοποθέτηση με ομιλία, να διαμορφώνει (όπως το είδα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου) μία Φιλελεύθερη, Ουμανιστική, Συλλογικότητα, Κεντρώας, Αριστεράς (Φ.ΟΥ.Σ.Κ.Α.), που εμπεριέχει ετερόκλητες μέχρι και αντιφατικές απόψεις, περιλαμβάνοντας όσο περισσότερους μπορεί να συμπεριλάβει, με το σκεπτικό «όλοι οι καλοί χωράνε».

 Μία φούσκα, που δεν γνωρίζουμε ούτε ακριβώς το πως, ούτε το με τι ακριβώς φουσκώνει (αν και μπορούμε να εικάσουμε πολλά, πέρα από την προφανή εξήγηση της αντίδρασης του καλόγερου-ψηφοφόρου, ο οποίος θυμώνει και κόβει τα τρυφερά του, όπως άλλωστε συνηθίζει) και δίχως να μπορεί κανείς να προβλέψει, το τι θα συμβεί όταν ή εφόσον αυτή η ΦΟΥΣΚΑ, σκάσει στα μούτρα μας, Έλληνα ψηφοφόρε μου. Τα όσα έμαθα-διάβασα-ανέλυσα, στα χρόνια που ήμουν στη σχολή επικοινωνίας όπου σπούδαζα, μαζί με τα χρόνια εργασίας μου στον χώρο των ΜΜΕ, άρχισαν να γυρνάνε μέσα στο κεφάλι μου, αγκαλιασμένα με όλες τις παραπάνω σκέψεις, φτιάχνοντας την πλέον περίεργη και άνοστη μπουγιαμπέσα, με ποταμίσιο νερό. Το ερώτημα μου για το Ποτάμι, είναι ένα (αν και είμαι βέβαιος ότι κι εσείς έχετε αρκετά ονόματα κατά νου). Ποιος έχει αναλάβει το «νταβατζιλίκι»; Μακάρι όλα αυτά να είναι μόνο “παιχνίδια” του μυαλού μου.

Μακάρι.Γιατί αν δεν είναι παιχνίδια του μυαλού μου, είναι παιχνίδια στην πλάτη σου. Σημείωση: Η Φ.ΟΥ.Σ.Κ.Α(πέρα από το ποτάμι) υπάρχει ως group στο Facebook και απευθύνεται σε όλους όσοι αντιδρούν και αντιστέκονται σε εκείνους που νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν με την όποια νοημοσύνη, μπορεί να διαθέτουμε… ή να μην διαθέτουμε.
https://www.facebook.com/groups/457649687698137
/

Θάνος Χριστοδούλου Συντάκτης Ειδήσεων -Αναλυτής MME

Communication, Culture & Media studies, Coventry University