Γύρω στο 2010, όταν ολόκληρη η Ευρώπη βυθιζόταν στο τέλμα της οικονομικής κρίσης, ο Ευρωπαϊκός Νότος και ο αδύναμος κρίκος του Βορρά, η Ιρλανδία, βρέθηκαν στη χειρότερη κατάσταση της νεότερης ιστορίας τους. Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία άρχισαν να περνούν εφιαλτικές στιγμές και να μετατρέπονται σε… παρίες της ΕΕ. Μόνο η Γαλλία απέφυγε τη… λούμπα, γιατί είναι πολύ μεγάλη χώρα, με βαριά βιομηχανία, πολύ πληθυσμό και αποικίες στην Αφρική, οι οποίες την προμηθεύουν με πολύτιμους λίθους και σπάνια ορυκτά.
Από όλες αυτές τις χώρες, σήμερα, παραπαίουν ακόμα οικονομικά μόνο η Ελλάδα και η Ιταλία. Η Ισπανία ανέκαμψε γρήγορα γιατί είναι μεγάλη χώρα, έχει τεράστιο τουριστικό προϊόν, το οποίο αξιοποιεί στο έπακρο, μεγάλη βιομηχανία, καλλιεργήσιμες εκτάσεις κ.λπ. Έχει, δηλαδή, τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει μια κρίση ενισχύοντας την απόδοση των πλουτοπαραγωγικών της πηγών. Η Πορτογαλία, με την υλοποίηση θεσμικών μέτρων, που εφαρμόστηκαν με θρησκευτική ευλάβεια, τα κατάφερε κι αυτή, ενώ το πρώτο βραβείο πήρε δικαιωματικά η Ιρλανδία, η οποία όχι μόνο ξεπέρασε πρώτη την κρίση, αλλά σήμερα έχει γίνει από τις πιο ισχυρές οικονομικά χώρες της Ευρώπης. Εμείς και οι Ιταλοί παραμένουμε στον… πάτο του βαρελιού – παρά τα πλεονάσματα και τους κομπασμούς του πρωθυπουργού μας. Una faccia, una razza…
Τι έκανε, όμως, η Ιρλανδία και τα κατάφερε μια χαρά; Τι γραμμή ακολούθησε, τι μέτρα πήρε; Και, παράλληλα, τι δεν κάναμε εμείς;
Πολύ απλά, η Ιρλανδία πήρε μέτρα, σκληρά, όπως κι εμείς, αλλά τα εφάρμοσε. Εμείς πήραμε μέτρα, αλλά τα εξουδετερώσαμε με… παραθυράκια, με… ισοδύναμα, με… τροπολογίες.
Η Ιρλανδία έκοψε μαχαίρι τις σπατάλες στον δημόσιο τομέα, κατήργησε τις άχρηστες υπηρεσίες, μείωσε κατά 18% το κόστος των δημοσίων υπαλλήλων, με εθελούσιες συνταξιοδοτήσεις, με μειώσεις αποδοχών, με… πάγωμα των προσλήψεων.
Επιπλέον, εφαρμόζοντας ένα ελκυστικό και ξεκάθαρο φορολογικό καθεστώς, συγκέντρωσε ξένους επενδυτές, που γνώριζαν από πριν σε τι φορολογικό περιβάλλον θα δουλέψουν για συγκεκριμένες χρονικές περιόδους.
Όλα αυτά εφαρμόστηκαν και σε τέσσερα μόλις χρόνια απέδωσαν, η χώρα βγήκε από την κρίση, επανήλθε η κανονικότητα στο Δημόσιο, εξορθολογίστηκε η φορολογία, αποκαταστάθηκε η τάξη.
Έγινε, δηλαδή, ό,τι δεν έγινε στην Ελλάδα.
Διαβάστε τη συνέχεια στο paron.gr
