Ανοιχτή επιστολή προς το προεδρείο της ΕΣΗΕΑ
Κοινοποίηση: ΠΟΕΣΥ, ΕΔΟΕΑΠ
Ο κάτωθι υπογεγραμμένος Αντώνης Ραφαλέτος (αριθμός μητρώου ΕΣΗΕΑ 1018 και ΕΔΟΕΑΠ 1589), απευθύνω την επιστολή αυτή, όχι για να ταυτιστώ με τους χιλιάδες αδικημένους του κλάδου, αλλά μπας και ξυπνήσω από το λήθαρχό του το προεδρείο της ΕΣΗΕΑ, το οποίο συναισθανόμενο την υπευθυνότητά του ή έστω τη συνυπευθυνότητά του, να αφήσει κατά μέρος τις σκοπιμότητες και να ασχοληθεί επιτέλους όσο είναι καιρός με το πρόβλημα που ανέκυψε στη μη απονομή των επικουρήσεων από τον ΕΔΟΕΑΠ.
Αν μέχρι τη Γενική Συνέλευση το προεδρείο δεν έχει βοηθήσει οικονομικά τον ΕΔΟΕΑΠ τότε θα αναγκαστώ να πιστέψω ότι δυστυχώς και στην ΕΣΗΕΑ ισχύει η ρύση ότι κάθε εξουσία διαφθείρει.
Και τώρα στα δικά μου.
Μπήκα στον κλάδο το 1970, σε μια επιχείρηση «γαλέρα» σε μια ημερήσια οικονομική εφημερίδα όπου επί 12 περίπου χρόνια δούλευα αρχικά χωρίς αμοιβή και σε μερικές περιόδους υποαμειβόμενος και πάντα ανασφάλιστος.
Η ΕΣΗΕΑ, απούσα, αρνιόταν να με δεχτεί ως μέλος της λόγω μη υπάρξεως κανονικού μισθού, πράγμα που θα μου εξασφάλιζε την ιατροφαρμακευτική μου περίθαλψη από τονΕΔΟΕΑΠ, χωρίς όμως να κάνει ταυτόχρονα, τις αναγκαίες παρεμβάσεις ώστε να μου καταβληθεί από την εργοδοσία ο νόμιμος μισθός μου.
Όταν έγινα δεκτός στην ΕΣΗΕΑ περί το 1980, μου κατεβλήθη επιτέλους η νόμιμημισθοδοσία μου.
Όταν η εφημερίδα που εργαζόμουν, πήρε, με τη βοήθεια της ΕΣΗΕΑ, το δικαίωμα δημοσιεύσεως ισολογισμών, ζήτησα: Α) να μου καταβληθούν έστω και τμηματικά οι νόμιμοι μισθοί που δεν μου είχαν δώσει μέχρι τότε και Β) να αναγνωριστούν τα δύο χρόνια που η εφημερίδα δε με είχε δηλώσει ούτε στο ΤΣΠΕΑΘ.
Η απαίτησή μου αυτή, έγινε η αιτία να απολυθώ μετά από 20 περίπου χρόνια εργασίας στον ίδιο εργοδότη (σύνολο συμμετοχής μου στην κοινωνική ασφάλιση 27 χρόνια). Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την υπερεργασία που κατέβαλα αμισθί ή μερικώς αμειβόμενος νυχθημερόν, τόσο στην εφημερίδα, όσο και σε άλλες δουλειές για να καλύψω τις βιοτικές μου ανάγκες, είχε ως αποτέλεσμα να κλονιστεί η υγεία μου και να καταστώ ανίκανος προς εργασία με αναπηρία 67% ,πράγμα που είχε δυσμενείς επιπτώσεις τόσο στην οικονομική μου κατάσταση όσο και στην προσωπική και οικογενειακή ζωή, ενώ αντίθετα οι εργοδότες μου βρέθηκαν να έχουν κάνει από την εφημερίδα μια σημαντική περιουσία.
Στη δύσκολη αυτή φάση της επαγγελματικής μου ζωής ήταν απούσακαι πάλι η ΕΣΗΕΑ.
Ο ΕΔΟΕΑΠ από τότε που έγινα μέλος του, με στήριξε επαρκέστατα. Επίσης ο ΕΔΟΕΑΠ στήριξε την ανάπηρη, ανασφάλιστη και χωρίς μισθό ή σύνταξη λόγω της αναπηρίας της , σύζυγό μου, την οποία μάλιστα στα τελευταία χρόνια πριν το θάνατό της λόγω καρκίνου, της εξασφάλισε μια αξιοπρεπέστατη νοσοκομειακή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενώ η σημερινή Γ.Γ του ΕΔΟΕΑΠ κυρία Σταθάτου κατανόησε και στήριξε στο πλαίσιο του κανονισμού,την υπόθεσή μου κατά τη δύσκολη αυτή φάση της ζωής μου.
Όταν την Παρασκευή 2 Ιουνίου συνήλθε το Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ με αίτημα τη συζήτηση των προβλημάτων που προέκυψαν από τη διακοπή της επικούρισης εκ μέρους του ΕΔΟΕΑΠ, ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, κύριος Νικολόπουλος, μου απαγόρευσε να παραβρεθώ στη αίθουσα του Δ.Σ για να έχω ιδία γνώση των διαμειφθέντων και ίσως να παρέμβω για να εκθέσω τα παραπάνω.
Αυτό κατά παράβαση της ηθικής του υποχρέωσης,αφού τόσο στη Βουλή, όσο και στα δημοτικά συμβούλια επιτρέπεται η παρουσία όσο και η συμμετοχή του κοινού. Κατά τη συνεδρίασηαυτή του Δ.Σ., όπως πληροφορήθηκα από τρίτους, το προεδρείο με διαφόρους τρόπους, έθετε εμπόδια στην οικονομική ενίσχυση εκ μέρους της ΕΣΗΕΑ, ενώ απέρριψε τη συμβιβαστική πρόταση της κυρίας Αντωνιάδου, να δώσει απευθείας η ΕΣΗΕΑ την επικούριση που δεν μπορούσε να καταβάλλει λόγω οικονομικής αδυναμίας ο ΕΔΟΕΑΠ.
Το προεδρείο της ΕΣΗΕΑ έπρεπε να δώσει άμεση λύση στο πρόβλημα του ΕΔΟΕΑΠ δεδομένου ότι εκείνο κατά τη διάρκεια της θητείας του, παραβίασε όλες τις προθεσμίες που έδωσε η κυβέρνηση για να συζητηθεί το θέμα, ενώ στο τέλος ανέλαβε τη διαχείριση του προβλήματος η ΠΟΕΣΥ.
Το θέμα αυτό με θίγει κυριολεκτικά γιατί με τη διακοπή της επικούρισής μου δεν είμαι σε θέση να καλύψω τις οικονομικές μου ανάγκες που προκύπτουναπό: Α) την κάλυψη της αμοιβής έμπειρου προσώπου που με βοηθά στα προβλήματα που αντιμετωπίζω εξαιτίας και της αναπηρίας μου (ψυχολογικά θέματα – καρκίνος), Β) την κάλυψη της ιατροφαρμακευτικής μου περιθάλψεως που δεν μπορεί να κάνει εξ ολοκλήρου ο ΕΔΟΕΑΠ, Γ) την καταβολή των οικονομικών μου υποχρεώσεων προς το κράτος (με κίνδυνο να κατασχεθεί η 70 τετραγωνικών μέτρων οικία μου).
Με εκτίμηση
Αντώνης Ραφαλέτος
