του δικηγόρου Παναγιώτη Γιαννόπουλου
Το ελληνικό πρόβλημα, που σέπεται τα τελευταία έξι χρόνια εξακολουθεί να παράγει μια πρωτόγνωρη κρίση κυβερνησιμότητας και συνεχίζει να αποκαλύπτει την κρίση απονομιμοποίησης της πολιτικής. Έτσι, την ίδια στιγμή, που η δημοσιονομική ένδεια έθετε και θέτει αντικειμενικώς όρια στις σχέσεις πελατείας και πατρωνείας, το πολιτικό σύστημα και οι ταγοί του εξακολουθούν να θεωρούν την κυβερνητική εξουσία φέουδο, διαγωνιζόμενοι για τη νομή του. Στο περιθώριο, οι πολίτες καλούνται να επωμισθούν νέα βάρη, χωρίς εγγυήσεις αποτελεσματικότητας, ως να χρωστούν ισοβίως στο νεοελληνικό ντοβλέτι, λες και έχουν πέραν του ενός βίου. Η εικόνα θολώνει ακόμη περισσότερο από τα κυκλοφορούντα ιδεολογήματα και τις εμμονές, που αποδομούν το δημόσιο λόγο και διάλογο. Σχέδιο ούτε υπήρχε, ούτε υπάρχει, γιατί δεν υπήρχε, ούτε υπάρχει βούληση και θέληση να καταρτισθεί σχέδιο και κυρίως να επινοηθεί το μέλλον. Η Ελληνική Δημοκρατία και όσοι μισθοδοτούμενοι παχυλώς την υπηρετούν έχουν απωλέσει τη μνήμη τους. Δεν θυμούνται τι έλεγαν, όπως δεν θυμούνται τι έπρατταν. Το πολιτικό προσωπικό συνθλίβεται στις μυλόπετρες της καθημερινότητας, την οποίαν δεν μπορεί κι κυρίως δεν θέλει να αλλάξει, αφού αυτή παράγει τους όρους της αναπαραγωγής του.
Κλασσικό παράδειγμα της κατάφασης των παραπάνω αποτελεί η πολυθρύλητη μεταρρύθμιση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, που επιχειρεί η Κυβέρνηση υπό την καθοδήγηση του αρμοδίου Υπουργού. Οι παραδοχές όμως του επίμαχου σχεδίου αποκαλύπτουν, ότι ο Υπουργός Γ. Κατρούγκαλος έχει τόση σχέση με το ασφαλιστικό, όση σχέση έχει ο βουλευτής Γ. Κατρούγκαλος με τη Μεσσηνία, δηλαδή καμία. Ποιος είναι ο πυρήνας του ασφαλιστικού νομοσχεδίου; Η Κυβέρνηση θεωρεί ότι το σχέδιό της επιβάλλεται από την κοινωνική πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία οι νυν συνταξιούχοι ζουν τα άνεργα παιδιά και διατρέφουν τα εγγόνια τους. Άρα δεν επιτρέπεται καμία μείωση των ήδη χορηγούμενων κύριων συντάξεων. Η απόλυτη σύγχυση των εννοιών της αναδιανομής και της δήμευσης. Η διαστροφή των κανόνων της κοινωνικής ασφάλισης, που αίφνης μετατρέπουν τις ασφαλιστικές εισφορές σε φορολογικές υποχρεώσεις. Η ολική περιφρόνηση για τη συνταγματική υποχρέωση του κράτους να ανταποδίδει με μετρήσιμο τρόπο, σ’ αυτήν τη ζωή, στους πολίτες, αυτά και όσα αυτοί του αποδίδουν, είτε μέσω της φορολογίας, είτε μέσω των ασφαλιστικών εισφορών. Η διαστροφή, σύμφωνα με την οποία οι ασφαλιστικές εισφορές των νυν εργαζομένων δεν σκοπούν στην οικοδόμηση του δικαιώματός τους να λάβουν σύνταξη αλλά αποσκοπούν στην πρόσκαιρη διασφάλιση της καταβολής των συντάξεων των ήδη συνταξιούχων.
Η βαρβαρότητα να βαπτίζονται όλα αυτά αριστερή πολιτική, της δεύτερης αριστερής Κυβέρνησης, αφαιρούμενου βεβαίως του Καμμένου και των Ανελίστας, είναι πρόδηλη. Το κυοφορούμενο ασφαλιστικό νομοσχέδιο μπορεί να αποτυπωθεί ως Εισφοροδούλι – Συνταξοφάι, κατά το μεροδούλι – μεροφάι. Σε κάθε περίπτωση, αριστερό δεν είναι ο συνταξιούχος να ζει τους ανέργους της οικογένειάς του, μη ζώντας στο τέλος ούτε ο ίδιος. Αριστερή πολιτική είναι να μην υφίστανται άνεργοι ή πάντως να λιγοστέψουν. Με ανεργία 27% κανένα ασφαλιστικό δεν λύθηκε ποτέ και πουθενά. Δεν είναι αριστερή πολιτική η δήμευση δια της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών, που καθίστανται πλέον εν τοις πράγμασι άμεση φορολογία. Δεν είναι αριστερή αντίληψη, να καταβάλλονται υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές, που ποτέ δεν θα αντιστοιχηθούν με την απονομή ανάλογων συντάξεων. Όλα αυτά δεν είναι αριστερά. Είναι απλά κατρουγκάλειες ιδεοληψίες και εμμονές. Εκτός και αν ο τελικά αντι – μεταρρυθμιστής Υπουργός Κατρούγκαλος θεωρεί, ότι οι νυν συνταξιούχοι θα μετατραπούν σε ψηφοφόρους του. Ας αντιληφθεί ότι οι υπόλοιποι και είμαστε περισσότεροι και ενδεχομένως μακροβιότεροι.
Υ.Γ.1 Άραγε για τη λεηλάτηση των κοινωνικοασφαλιστικών κεφαλαίων θα ακούσουμε τίποτα από τον Υπουργό; Θα δούμε καμιά έρμη ποινική ευθύνη να αποδίδεται;
Υ.Γ.2 Άραγε, θα εξακολουθήσουν να δίνονται συντάξεις σε πενηντάχρονους;
Υ.Γ.3 Φανταστείτε τον Κατρούγκαλο, ως αντιπολιτευόμενο να κρίνει το νομοσχέδιό του. Ο απόλυτος διχασμός προσωπικότητας.
Υ.Γ.4 Δεν θα ’ταν αριστερό να κοπεί η μισθοδοσία παπάδων και μητροπολιτών υπέρ της κοινωνικής ασφάλισης;
Υ.Γ.5 Η απάντηση στον Υπουργό Κατρούγκαλο είναι καραϊσκάκεια : “Και τώρα μπορείτε να μας κλάσετε τον πούτζον.”. Άλλως, “ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος”.
