Έφυγε ο παλιός ο χρόνος. Χάθηκε στη λήθη της Ιστορίας. Αλλά τα όσα δύσκολα, δραματικά και τραγικά έγιναν κατά τη διάρκειά του δεν τα πήρε μαζί του. Τα άφησε να μας ταλανίζουν και τη νέα χρονιά. Να δηλητηριάζουν τη ζωή μας. Να χαλάνε την καθημερινότητά μας. Να αφήνουν μια γεύση στάχτης στην ύπαρξή μας, στο «είναι» μας.
Οι πόλεμοι που ξεκίνησαν κατά τη διάρκειά του συνεχίζονται. Ο πόνος από τις πληγές που άφησε στην κοινωνία το ξεσπίτωμα άτυχων δανειοληπτών, που τους πήραν τις περιουσίες τα ποικιλώνυμα ξένα «κοράκια» με τις ευλογίες της κυβέρνησης, δεν έχει υποχωρήσει.
Ο σπαραγμός για την απώλεια συνανθρώπων μας από φυσικές καταστροφές δεν έχει κοπάσει. Η αγωνία για τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, που επιδεινώθηκε τον περασμένο χρόνο, έχει χτυπήσει κόκκινο. Και άλλα πολλά. Θα πει κάποιος, καλά, τίποτα καλό δεν έγινε το 2024;
Σίγουρα έγιναν και καλά, ωστόσο τα δυσάρεστα ήταν τόσο πολλά και είχαν τόσο μεγάλη σημασία, που τα εξουδετέρωσαν. Ο χρόνος που έφυγε δεν ήταν καλός για την ανθρωπότητα. Κυρίως επειδή οι άνθρωποι επιδόθηκαν σε ένα ράλι κερδοσκοπίας, ευδαιμονισμού, ατομισμού και για να πετύχουν τους στόχους τους σε πολλές περιπτώσεις ξεπέρασαν σε αγριότητα και τα θηρία της ζούγκλας. Το περίφημο λατινικό ρητό «Homo homini lupus» βρίσκει πλήρη εφαρμογή στις μέρες μας. Ο άνθρωπος έπαψε να είναι αδελφός για τον συνάνθρωπο, έγινε λύκος. Η αναζήτηση του πλουτισμού, με κάθε τρόπο και κάθε μέσον, έχει κάνει τους ανθρώπους επιθετικούς, μονόχνοτους, καχύποπτους, κακούς.
Διαβάστε τη συνέχεια στο paron.gr
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
