Η μια μετά τις άλλες οι δισκογραφικές εταιρείες στριμώχνονται στα γραφεία εφημερίδων προσφέροντας την “πραγμάτεια” τους, και διατεθιμένες να ρίξουν τις τιμές βλέποντας τον Ψυχάρη να κινείται σε πορεία σύγκρουσης στο θέμα των προσφορών.
Τελευταίο άλμπουμ το οποίο έχει βγει σε πλειοδοσία είναι αυτό της Έλενας Παπαρίζου. Η δισκογραφική θεωρεί ότι το άλμπουμ δεν είναι αρκετά καλό ώστε να βγει στο εμπόριο, και έχει πείσει την καλλιτέχνιδα ότι η καλύτερη της επιλογή είναι να το μοσχοπουλήσουν σε μια εφημερίδα της οποίας τα στελέχη δεν είναι σε θέση να κρίνουν αν είναι καλό.
Στις κινήσεις αυτές τα δίκτυα λιανεμπορίου δεν είναι διατεθιμένα να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια, και προετοιμάζονται για νομικές κινήσεις ώστε να αναζητηθούν ευθύνες σε όσους άμεσα δημιουργούν συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού, αποκρύπτωντας ΦΠΑ από το δημόσιο. Στις κινήσεις τους αυτές δεν αποκλείεται να βρουν έναν (αναμενόμενο) υποστηρικτή – εκδοτικό οργανισμό.
Μέχρι τότε όμως αυτό το οποίο θα βλέπουμε είναι ένα ιδιότυπο εμπάργκο. Η εταιρεία η οποία επιλέγει να καταστρέφει κυκλοφορίες ξεπουλώντας αυτές σε έντυπα, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει αυτή την κυκλοφορία ως μια ευκαιριακή η οποία πέραν της μιας ημέρας στα περίπτερα, δεν θα κάνει εμφανιστεί πουθενά αλλού.
Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί οι εταιρείες (cd και dvd) κάνουν αυτό το οποίο κατηγορούσαν τον Μίλτο Καρατζά ότι έκανε δώδεκα χρόνια πριν και “κατέστρεψε τη δισκογραφία”.
Η απάντηση είναι απλή – για τον ίδιο λόγο που και ο ίδιος το είχε κάνει τότε: στόχοι, οι οποίοι όμως πάντα για τα στελέχη αυτά, είναι ετήσιοι.
Για τον ίδιο λόγο κάθε ελληνική κυβέρνηση κοιτάζει τη θητεία της, αδιαφορώντας τελικά για την ίδια τη χώρα, έτσι και οι διευθύνσεις των δισκογραφικών ενδιαφέρονται περισσότερο για τη θητεία τους, από την ίδια την επιβίωση της μουσικής βιομηχανίας στη χώρα αυτή.
Η διαφορά βεβαίως είναι ότι πριν δώδεκα χρόνια η βιομηχανία ήταν τόσο δυνατή που δεν υπήρχε λόγος να γίνει, σήμερα μπορεί να είναι μια εύκολη λύση για να βρει κανείς έσοδα από έναν ταλαιπωρημένο τομέα, όμως με τέτοια τακτική η κάθε εταιρεία επισπεύδει, αντί να αποφεύγει το πρόβλημα.
Το κακό οικονομικό περιβάλλον έχει ακουμπήσει φυσικά και το λιανεμπόριο. Έτσι μία μία οι αλυσίδες αναπροσαρμόζουν τους όρους συνεργασίας τους προκειμένου να ανταπεξέλθουν στα προβλήματα που δημιουργούνται. Οι περισσότερες πολυεθνικές, σε διεθνές επίπεδο έχουν ανταποκριθεί στα νέα δεδομένα, με πρώτους απʼόλους τη Universal Music η οποία κόντρα στα προβλήματα στηρίζει την αγορά θεωρόντας ότι μόνο έτσι θα μπορέσει να ξεπεράσει όλος ο κλάδος την κρίση.
Προσπάθεια για επανεργοποίηση του επίσημου chart πωλήσεων γίνεται από την IFPI. Αυτή τη φορά σε νέες βάσεις – οι εταιρείες θέλουν με τη βοήθεια της Nielsen να συνθέσουν ένα δείκτη πραγματικών πωλήσεων, και όχι αποστολών από τις δισκογραφικές προς τα καταστήματα.
Ξαφνικό ενδιαφέρον δείχνει και άλλη μια εταιρεία εκτός από τη Nielsen. Αυτή είναι η GfK, η οποία διεθνώς έχει συνεργασία με τη Fnac και ελπίζει λόγω αυτής να μπορέσει να γίνει ενεργή και στην Ελλάδα στο χώρο της μουσικής.
Είναι πιθανό ο “ανταγωνισμός” μεταξύ των εταιρειών αυτών να ρίξει το κόστος για τις δισκογραφικές, και έτσι πολύ σύντομα να δούμε να δημοσιοποιείται ξανά ένα επίσημο chart πωλήσεων.
