Φορείς του Δημοσίου, με… δημόσιο χρήμα, υπογράφουν συμβάσεις με εταιρείες ηλεκτρονικής αποδελτίωσης και αποκτούν πρόσβαση σε αποκόμματα και ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές. Οι εταιρείες αυτές, όμως, δεν έχουν συνάψει συμβάσεις με εκδότες, ιδιοκτήτες και δημοσιογράφους και δρουν πειρατικά, πουλώντας κάτι που δεν τους ανήκει.
Το ζήτημα της κλοπής των κειμένων και του οπτικοακουστικού υλικού έχει γίνει πλέον παγκόσμιο φαινόμενο με την επέκταση των παγκόσμιων δικτύων. Το πρόβλημα για τους ιδιοκτήτες των ελληνικών media είναι πως δεν προστατεύουν το προϊόν που παράγουν. Καθημερινά, τα δημοσιεύματά τους αναπαράγονται στο internet, ακόμη και σε μορφή PDF, χωρίς να αποδίδεται ούτε ευρώ στους δικαιούχους. Επιπλέον, το «νέο φρούτο» είναι η ανάπτυξη των sites, που συγκεντρώνουν διαφήμιση από παντού, με τον ελάχιστο αριθμό εργαζομένων, και τα οποία στηρίζονται στο ΑΠΕ και στις εφημερίδες, που κινδυνεύουν με λουκέτο.
Το μεγάλο ζήτημα είναι οι πολυεθνικές εταιρείες YouTube, Facebook και Google, που αναπαράγουν το περιεχόμενο των media χωρίς να έχουν άδεια και δίχως να πληρώνουν αντίτιμο. Με αυτό το περιεχόμενο, που δεν τους ανήκει, συγκεντρώνουν διαφήμιση, την οποία πουλάνε ακόμη και με ένα ευρωλεπτό το κλικ, ασκώντας αθέμιτο ανταγωνισμό προς τις υπόλοιπες εταιρείες ψηφιακής επικοινωνίας. Παράλληλα, οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες πληροφορικής πουλάνε συσκευές αναπαραγωγής (κινητά τηλέφωνα, υπολογιστές) χωρίς να πληρώνουν ποσοστό πνευματικών δικαιωμάτων για τις απώλειες των media.
Δυστυχώς, η αδράνεια εκείνων που θα έπρεπε να λαμβάνουν αποφάσεις είναι συγκλονιστική. Η ΕΙΤΗΣΕΕ, η ΕΣΗΕΑ, η ΕΙΙΡΑ και η ΕΝΕΔ δεν κάνουν το παραμικρό για να διεκδικήσουν αναδρομικά τα οφειλόμενα, ενώ ένα νομοσχέδιο για τα πνευματικά δικαιώματα έχει βαλτώσει στο υπουργείο Πολιτισμού, αν και πλέον υπάρχει συναρμοδιότητα του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2016, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, προαναγγέλλοντας αλλαγές στην οδηγία για τις οπτικοακουστικές υπηρεσίες, στη λογική της προστασίας της βιομηχανίας των ΜΜΕ, δήλωσε: «Θέλω οι δημοσιογράφοι, οι εκδότες και οι συγγραφείς να αμείβονται δίκαια για την εργασία τους, ανεξάρτητα από το αν γίνεται μέσα σε στούντιο ή στο σπίτι, ανεξάρτητα από το αν κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ή με συμβατικά μέσα, αν τυπώνεται σε φωτοτυπικό μηχάνημα ή περιέχεται σε έναν σύνδεσμο σε μια ιστοσελίδα».
Θα αποκτήσει και η Ελλάδα πολιτική προς αυτήν την κατεύθυνση;
