Μέσα σε ένα εύφλεκτο τοπίο στα, υπό οικονομική πίεση ΜΜΕ, επιχειρείται μια σημαντική …μεταρρύθμιση. Αυτή τη φορά, επιχειρεί το ΕΣΡ να χορηγήσει τις άδειες, μετά την πρώτη τεράστια προσπάθεια της ΓΓΕΕ η οποία χάθηκε σε ένα καθεστώς πρωτοφανούς πίεσης. Μετά την άρνηση της ΝΔ να συναινέσει στη συγκρότηση του ΕΣΡ, το 2015, η ανάληψη της πρωτοβουλίας από τη ΓΓΕΕ κρίθηκε από την Ολομέλεια του ΣτΕ, οριακά ως αντισυνταγματική.
Τώρα όμως θα επιχειρήσει να χορηγήσει τις άδειες το ΕΣΡ, υπό τη νέα του ηγεσία. Θα προκηρύξει μέσα στο Νοέμβριο τις πρώτες 7 άδειες γενικού περιεχομένου εθνικής εμβέλειας και μετά τη χορήγησή τους θα προσκαλέσει τους ενδιαφερόμενους για άλλες 3 θεματικές άδειες, πανελλαδικής κάλυψης. Ακόμη,α το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, είναι σχεδόν έτοιμο να παρουσιάσει το υπό επεξεργασία σχέδιο Νόμου για τις ψηφιακές άδειες ραδιόφωνου και αν προλάβει, το ΕΣΡ εντός του 2018, να προχωρήσει στην αντίστοιχη προκήρυξη.
Τι έχει όμως αλλάξει σε σχέση με το προηγούμενο διάστημα; Πρωτίστως το ΕΣΡ! Δεν υπάρχει η αλλαζονική στάση των προηγούμενων εποχών με δηλώσεις του τύπου “όποιος θέλει να προσφύγει, το ΣτΕ είναι δύο τετράγωνα παρακάτω”. Ούτε υπάρχουν οι παράξενες συνθέσεις των τεσσάρων προσώπων. Μετά από πολύ καιρό το ΕΣΡ εκπέμπει το μήνυμα της σοβαρότητας και της πρόθεσης να δώσει άδειες.
Με αυτά τα δεδομένα, η κυβέρνηση έχει αλλάξει στάση. Ανταποκρίνεται στις νομικές παρατηρήσεις του ΕΣΡ, αναγνωρίζοντας πως ο στόχος είναι μεγαλύτερος και ουσιαστικότερος με την αντιμετώπιση της …”ανομίας” στην τηλεόραση. Ο όρος δεν είναι τυχαίος, αφού το ίδιο το ΣτΕ έχει περιγράψει την κατάσταση ως “έκνομη”.
Σημειώνεται, πως οι “σκληροί” της Τρόικα έκαναν τα στραβά μάτια στο καθεστώς αυτό, μην βγάζοντας την παραμικρή λέξη για το γεγονός πως δεν πλήρωναν οι σταθμοί τον ειδικό φόρο τηλεόρασης(2010-2014), εκπέμποντας χωρίς να έχουν πληρώσει για αυτή τη δυνατότητα.
Μένει η στάση της ΕΙΤΗΣΕΕ, η οποία δίνει και τον τόνο στη …ΝΔ. Η απαίτηση να πληρώσουν λίγα, για να συνεχίσουν οι σταθμοί να έχουν το προνόμιο της εκπομπής, έναντι άλλων, φτάνει στα όρια της υπέρβασης. Οι εκπρόσωποί τους απαιτούν να πάρουν περισσότερα, με αντάλλαγμα να μην ενεργοποιήσουν τις προσφυγές στο ΣτΕ.
Καταλαβαίνουν όμως και εκείνοι, πως 24 χρόνια “τηλεοπτικής ανομίας” είναι πολλά και πως στην τηλεοπτική αγορά, πρέπει να μπουν κανόνες και ανταγωνιστές. Κάπου εδώ διεκδικεί ρόλο και η ΕΡΤ, διατυπώνοντας διαφορετική στρατηγική από τη μέτρηση τηλεθέασης και την κινηματογραφική πολιτική, ως και την υπόθεση της ΑΕΠΙ. Διεκδικεί την ισότιμη σχέση στη συγκρότηση των νέων κανόνων που πρέπει να διέπουν τη ραδιοτηλεόραση.
Σκληρό παιχνίδι.
