Διαβάσαμε την περασμένη Τετάρτη την πονεμένη κραυγή μιας καθηγήτριας στα Χανιά, η οποία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το σπίτι που νοίκιαζε, γιατί τον Απρίλιο είχε λήξει το συμβόλαιο ενοικίασης και ο ιδιοκτήτης ήθελε να το νοικιάσει σε τουρίστες. Ο τουρισμός και το κέρδος πάνω όλα;
Η εκπαιδευτικός είχε συμφωνήσει να ξεχειμωνιάσει εκεί, αφού εκεί είχε διοριστεί, και περίμενε ότι ο ιδιοκτήτης θα έδειχνε μια ανοχή μέχρι το τέλος Μαΐου, που θα τέλειωνε το σχολείο, για να φύγει. Κάποιες μέρες του Ιουνίου θα έμενε σε… κάμπινγκ ή σε ξενοδοχείο.
Όμως ο ιδιοκτήτης δεν άκουγε τίποτα. Της έκοψε το ρεύμα και το νερό για να την αναγκάσει να φύγει και, αφού δεν τα κατάφερε, στο τέλος της έβγαλε και την εξώπορτα, με τη δικαιολογία ότι ήθελε να τη… βάψει, οπότε υποχρεώθηκε να φύγει κακήν κακώς.
Διαβάστε επίσης: Πλήρης οδηγός για τη φοιτητική στέγη στην Ελλάδα
Η περίπτωση της εκπαιδευτικού φέρνει στο φως μια τραγική πραγματικότητα της σύγχρονης Ελλάδας.
Υπάρχουν νησιά που φωνάζουν επειδή δεν έχουν γιατρό και δάσκαλο, αλλά, όταν πηγαίνουν, δεν έχουν πού να μείνουν και βρίσκονται στο έλεος των κερδοσκόπων ιδιοκτητών, οι οποίοι τους πετάνε έξω για μερικά κατοστάρικα. Τόσα αξίζει, άραγε, η εκπαίδευση των παιδιών τους και η υγεία τους;
Προτιμάνε να μην έχουν γιατρό και δάσκαλο αλλά να έχουν λεφτά;
Και ας δεχτούμε ότι υπάρχουν κάποιοι κακότροποι ιδιοκτήτες, που δεν τους νοιάζει αν ο υπάρχει γιατρός ή δάσκαλος στον τόπο τους. Οι τοπικές αρχές, οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες, οι περιφερειακοί ταγοί τι κάνουν; Δεν πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτοί το πρόβλημα; Δεν έχουν την ευθύνη για να υπάρχει γιατρός και δάσκαλος σε κάθε τόπο της ευθύνης τους;
Μήπως, πριν απ’ όλα, οφείλουν να διασφαλίζουν την κατοικία του γιατρού και του δασκάλου, για να τους έχουν και τους δύο; Γιατί μετά από αυτά που τράβηξε η εκπαιδευτικός στα Χανιά, οι καθηγητές θα ακούνε Κρήτη και θα παίρνουν δρόμο.
Αν θέλουν, λοιπόν, στην επαρχία γιατρούς και δασκάλους, ας μην τους κάνουν… καψόνια και ας φροντίσουν να τους βρουν κατοικίες, με κανονικά ενοίκια και όχι ληστρικά. Στην ανάγκη, ας τα επιδοτούν οι τοπικές αυτοδιοικήσεις.
Και κάτι ακόμα. Οι συνδικαλιστικές ενώσεις των εκπαιδευτικών δεν τα βλέπουν όλα αυτά; Δεν έχουν ακούσει τίποτα από καθηγητές και δασκάλους γι’ αυτά που τραβάνε με τη στέγη στην επαρχία; Γιατί δεν φωνάζουν, γιατί δεν διαμαρτύρονται;
Γιατί πρέπει πάντα να έχουν κομματικό πρόσημο οι διεκδικήσεις; Ανθρώπινο πρόσημο, συναδελφικό δεν υπάρχει; Κρίμα…
Πηγή:
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
