Δελτίο Τύπου ΕΡΤ
Ημ. Προβολής: Τρίτη 8/5/2012, στις 19:10 & σε επανάληψη στις 23:45
Γιατί έκλεισε το περίφημο εργοστάσιο αυτοκινήτων της British Leyland στο Μπέρμιγκχαμ το 2003; «Αν ρωτήσεις την Δεξιά θα σου πει πως φταίει ο συνδικαλισμός που ήταν τότε πολύ ισχυρός και πως η εργοστασιακή παραγωγή αυτοκινήτων (Ρόβερ, Οστιν Μόρις κ.ά) δεν ήταν πια συμφέρουσα. Αν ρωτήσεις την Αριστερά, θα σου πει πως φταίει η Θάτσερ που θέλησε να πάρει την οικονομία από τα χέρια της βιομηχανίας και να την δώσει να την διαχειρίζεται το χρηματοπιστωτικό σύστημα…Εγώ αυτήν την άποψη υιοθετώ.» Ο Τζόναθαν Κόου δεν μασάει τα λόγια του. Είναι ο Βρετανός συγγραφέας που άσκησε την δριμύτερη κριτική στον Θατσερισμό και στον Μπλαιρισμό με τα μυθιστορήματά του «Τι ωραίο πλιάτσικο», «Η λέσχη των τιποτένιων», «Κλειστός κύκλος» τα οποία σημάδεψαν την λογοτεχνική δεκαετία 1994-2004 και τον έκαναν διάσημο.
Πενήντα χρονών σήμερα, απογοητευμένος από τους πολιτικούς, αλλά πάντα δημιουργικός, υποδέχεται τις «Κεραίες….» στο μικρό διαμέρισμά του στο Λονδίνο όπου κατοικεί με την αυστραλή γυναίκα του και τις δύο κόρες του. Εκεί συζητά με τον Ανταίο Χρυσοστομίδη και τη Μικέλα Χαρτουλάρη για την γενιά του που δεν κατάφερε να αναχαιτίσει τον νεοφιλελευθερισμό, και στη συνέχεια τους ξεναγεί στην άγνωστή μας βιομηχανική Βρετανία που χτυπήθηκε από την κρίση πριν μια 20ετία. Οι «Κεραίες…» ταξιδεύουν μαζί του στο Μπέρμιγχαμ, δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Βρετανίας και γενέτειρα του Κόου, εισδύουν στο ελιτίστικο σχολείο Σεντ Έντουαρντς όπου φοίτησε, (όπως πριν απ’ αυτόν και ο συγγραφέας του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών» Τόλκιεν) και τον ακολουθούν στο φασφουντάδικο όπου ξημεροβραδιάζεται ο πλέον πρόσφατος ήρωάς του, ο Μάξουελ Σιμ, θύμα του ατομικισμού, την μοναξιάς, της ομοιογένειας που κυριαρχούν. Ο Κόου μιλά όπως γράφει, συνδυάζοντας τα λόγια στοιχεία με την ποπ κουλτούρα. Και συζητά για τη μετάλλαξη της βρετανικής κοινωνίας κατά τα τελευταία 40 χρόνια, για τον εκσυγχρονισμό και την διαφθορά, για τον κοινωνικό βανδαλισμό και τον θάνατο της έμπνευσης, για το χάσμα ανάμεσα στα όνειρα της γενιάς του και στην πραγματικότητα.
«Με την λογοτεχνία», εξηγεί, «έρχομαι πιο κοντά στην αλήθεια διότι μπορώ να δώσω στα πράγματα πολύ περισσότερες αποχρώσεις απ’ όσες όταν γράφω ένα άρθρο γνώμης. Γι’ αυτό και δεν ταιριάζω στο μοντέλο του δημόσιου διανοούμενου που κυριαρχεί στην ηπειρωτική Ευρώπη…»
Σκηνοθεσία: Γιάννης Κατσάμπουλας
Φωτογραφία: Δημήτρης Κορδελάς
Παραγωγή: S.M.ART A.E.
