“Ανεξαρτήτως προθέσεων ή διακηρύξεων, ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται και εκπροσωπεί έναν κόσμο ταλαιπωρημένο, στερημένο, κακομαθημένο ή καθυστερημένο(πείτε το όπως θέλετε…) του οποίου τελευταία σκασίλα είναι ποιος προεδρεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση”. Είναι ένα απόσπασμα από ένα “ψύχραιμο” άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη, ο οποίος δεν διστάζει να χαρακτηρίσει “καθυστερημένους” όσους ψηφίζουν ή θέλουν να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ. Είναι απορίας άξιο πως ο διευθυντής του “Βήματος” Αντώνης Καρακούσης, παιδί εργατικής οικογένειας, που έκανε στη συνέχεια μια σημαντική καριέρα στην άλλη πλευρά, αντιμετωπίζει αυτές τις απόψεις, τις βαθιά προσβλητικές για ένα κόσμο που έχει υποστεί τα πάνδεινα από το μνημόνιο και ακόμη δείχνει υπομονή.
Ο ΔΟΛ, δια του κορυφαίου αρθρογράφου του, εξαπολύει μια επίθεση με επιχειρήματα της δεκαετίας του 1950 και του 1960, επενδύοντας κι εκείνος στη στρατηγική της πρόκλησης. Τα οικονομικά ζητήματα του ΔΟΛ και το Mega, τα οποία εκπροσωπεί με την πένα του και τις απόψεις του, ο Γιάννης Πρετεντέρης, είναι έντονα ζημιογόνα, αλλά σίγουρα το management των δύο επιχειρήσεων και η πορεία τους, δεν αποτελούν αντικείμενο ενασχόλησης για το δημοσιογράφο και συγγραφέα.
Την ίδια στάση έδειξε και στην υπόθεση του χρέους της και την απόκρυψη του γεγονότος από το Mega, πως δεν ήταν βιώσιμο, όπως έχει γράψει στο βιβλίο του “Ο Ψυχρός εμφύλιος” (Εκδόσεις Πατάκη) και έχει παραδεχθεί με συνέντευξή του στην www.iefimerida.gr (Κατερίνα Ανέστη): “Η αναδιάρθρωση του χρέους: όλοι ξέραμε από την πρώτη στιγμή ότι δεν είναι βιώσιμο, αλλά μας έλεγαν μην το πείτε τώρα, δεν είναι σωστό. Το αποτέλεσμα είναι ότι μέχρι το 2010 έλεγαν όλοι ότι το χρέος είναι βιώσιμο και εμείς δεν τους απαντούσαμε «όχι, δεν είναι!». Δεν τους λέγαμε ότι αυτά είναι βλακείες. Αυτό ήταν μια αυτοσυγκράτηση.
