«Ανάσα» χωρίς να προσδιορίζεται το πολιτικό αντάλλαγμα, από την κυβέρνηση Παπαδήμου προς τους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς. Λίγο πριν τελειώσει το 2011, η κυβέρνηση αποφάσισε να «παγώσει» για ένα χρόνο την επιβολή του ειδικού φόρου τηλεόρασης, που θα επιβάρυνε με 20% τη μετάδοση κάθε διαφήμισης.
Κανονικά από την 1η Ιανουαρίου 2012 ο φόρος τηλεόρασης, με την έκδοση ειδικής εγκυκλίου θα έπρεπε να εφαρμοστεί. Η σχετική πρόβλεψη υπήρχε στο Νόμου 3899/2010, με τον οποίο «πάγωσε» η πρώτη απόπειρα υλοποίησης του την 1η Ιουλίου 2010. Τυχόν επαναφορά του θα ήταν καταστροφική για την αγορά της τηλεόρασης, όπως συμβαίνει άλλωστε με το τσουνάμι των φόρων. Με τα διαφημιστικά έσοδα να εκτιμάται πως θα κινηθούν περίπου στα 330 εκατ. ευρώ για το έτος, μία επιστροφή του θα έστελνε στα Τάρταρα την τηλεόραση. Παραμένει ελλιπής και αποσπασματική η ρύθμιση όσο δεν αναπροσαρμόζεται το καθεστώς των επιστροφών που ενθαρρύνει, ακόμη και σήμερα τη φοροδιαφυγή.
Ο ειδικός φόρος τηλεόρασης έχει τη δική του ιστορία. Αρχικά μειώθηκε αρχικά με το νόμο 3229/2004 της κυβέρνησης Σημίτη, από 30% σε 25% από την 1.7.2004 και από την 1.1.2005 σε 20%, με την «Καθημερινή (24.1.2004) να βαφτίζει την πράξη αυτή ως «<<δωράκι>> 9,5 εκατ. ευρώ προς τους καναλάρχες. Στη συνέχεια η κυβέρνηση Καραμανλή κατάργησε σταδιακά το φόρο, αυξάνοντας παράλληλα το ανταποδοτικό τέλος υπέρ της ΕΡΤ κατά 30%. Δηλαδή την εποχή της οικονομική άνθισης οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί πλήρωναν λιγότερους φόρους και εξακολούθησαν να παρουσιάζουν ζημιές, ενώ ελλειμματική παρέμεινε και η ΕΡΤ. Ειδικά το 2008, η κατάργηση του φόρου έφερε επιπλέον έσοδα 80 εκατ. ευρώ στους τηλεοπτικούς σταθμούς.
Η κυβέρνηση Καραμανλή με το νουτην στικικνόμο 3427/2005 μείωσε το φόρο αρχικά σε 10% για το 2005 , σε 5% από την 1η Νοεμβρίου του 2006 και μηδενίζοντας τον από την 1η Νοεμβρίου του 2007 και μετά. Η κυβέρνηση Παπανδρέου τον επαναφέρει με τον νόμο 3854/2010 για τα μέτρα στήριξης της οικονομίας από τα κράτη μέλη της Ζώνης του ευρώ και το ΔΝΤ και στη συνέχεια τον “παγώνει”.
