Η απόπειρα κατάργησης των δημοσιεύσεων στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβέρνησης, προκαλεί έντονο προβληματισμό για δύο λόγους. Η υποχρέωση δημοσίευσης των αποφάσεων μιας εταιρείας στο Εθνικό Τυπογραφείο, μετά την υποβολή των εγγράφων στην εκάστοτε νομαρχία, υποχρέωνε τους μετόχους και τα πρόσωπα του ΔΣ να είναι συνεπή έναντι του νόμου. Όποιος έχει μπει στο ΓΕΜΗ το οποίο αποτελεί δραστηριότητα του Εμπορικού Επιμελητηρίου γνωρίζει πως οι διαδικασίες δεν τηρούνται (πχ δεν δημοσιεύονται οι ισολογισμοί) καθώς τον έλεγχο επί των πράξεων τον κάνει η ίδια η αγορά, με αποτέλεσμα κανείς να μη λογοδοτεί σε κανένα. Ένα χρόνο μετά την έναρξη του εγχειρήματος, ελάχιστες εταιρείες είναι στο σύστημα. Κάποιοι λοιπόν αναζητούν τρόπο να μην δημοσιεύουν όχι απλώς τα οικονομικά τους στοιχεία, αλλά και τη δραστηριότητα όλης της εταιρείας τους. Φαίνεται λοιπόν πως η φασαρία για την κατάργηση υποχρέωσης δημοσίευσης των ισολογισμών, ήταν μόνο ένα βήμα, σε ένα σχέδιο επικράτησης της αδιαφάνειας σχετικά με τις εταιρείες. Η επίκληση του κόστους είναι γελοία καθώς μια ανώνυμη εταιρεία μπορεί με λιγότερα από 500 ευρώ να δημοσιεύσει τον ισολογισμό της και με 260 ευρώ οποιαδήποτε άλλη πράξη, ενώ ήδη η σύσταση της εταιρείας, είναι δωρεάν. Αντιθέτως το κόστος για το Εθνικό Τυπογραφείο, άρα και για το κράτος είναι σημαντικό από τη στιγμή που λαμβάνει έσοδα από τα τέλη δημοσίευσης των εταιρικών πράξεων.
Η κίνηση αυτή γίνεται παράλληλα με την επιχείρηση περιορισμού ή κατάργησης της Διαύγειας. Η κρισιμότητα της οποία φάνηκε στην περίπτωση του λουκέτου της ΕΡΤ, με την υποχρεωτική δημοσίευση αποφάσεων της διοίκησης, που αποκάλυψαν τα χρήματα που έδιναν από εδώ και από εκεί. Τόσο η Διαύγεια όσο και η ελεύθερη, χωρίς χρήματα, πρόσβαση των πολιτών στο Εθνικό Τυπογραφείο είναι αποφάσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου. Το υπουργείο διοικητική μεταρρύθμισης, επί υπουργίας Κ. Μητσοτάκη επιχείρησε ήδη μια φορά να θέσει φραγμούς στη Διαύγεια και κάτω από την πίεση, των πολιτών, αναγκάστηκε να πάρει πίσω το επίμαχο σχέδιο.
