Διαβάστε στο UNFOLLOW 46:
«Καταπολέμηση της διαφθοράς και άλλα καθρεφτάκια για ιθαγενείς», ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου
«Συμβιβασμοί κι εκβιασμοί: Η μεταδημοκρατική Αριστερά», άρθρο του Αυγουστίνου Ζενάκου
«Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ευρώπης-φρούριο», ρεπορτάζ του Άρη Χατζηστεφάνου
«Αριστερισμός και δημοκρατία. Η περίπτωση της Λαϊκής Ενότητας», άρθρο του Γιώργου Φαράκλα
«Το μετέωρο βήμα της Νέας Δημοκρατίας», ρεπορτάζ της Πηνελόπης Ράπτη
«Κυβερνητοσυμμορίτες με βούλα Βρυξελλών», ρεπορτάζ του Λ. Χαραλαμπόπουλου και του Π. Θεοδωρόπουλου
«Μνημόνιο προστασίας των φοροφυγάδων» ρεπορτάζ της Ντίνας Ιωακειμίδου
«Μάρκος Μπόλαρης: H επανάληψη της βαρβαρότητας στη νέα κυβέρνηση», άρθρο της Ζωής Μαυρουδή
«Η Ρένα των σκουπιδιών και των εργολάβων», ρεπορτάζ του Άρη Χατζηγεωργίου
«Ο Νίκος Φίλης και ο χωριάτης του Μπαλζάκ», άρθρο του Χρήστου Νάτση
Τα θέματα του UNFOLLOW 46, αναλυτικά:
«Συμβιβασμοί κι εκβιασμοί: Η μεταδημοκρατική Αριστερά», άρθρο του Αυγουστίνου Ζενάκου. Τα πρόσωπα μπορεί να είναι τα ίδια, όμως όσα συνέβησαν από τον Ιανουάριο ως τον Σεπτέμβριο κάνουν αυτό που ήταν ένας συμβιβασμός ως στοιχείο μιας ριζοσπαστικής πολιτικής να είναι σήμερα ένας κυνισμός ως στοιχείο μιας συντηρητικής πολιτικής…
«Αριστερισμός και δημοκρατία. Η περίπτωση της Λαϊκής Ενότητας», άρθρο του Γιώργου Φαράκλα. Η Λαϊκή Ενότητα κατέρρευσε μέσα σε ένα κενό νοήματος. Ο τρόπος που συγκροτήθηκε θα νομιμοποιούνταν μόνον αν έπειθε πως η κυβέρνηση είναι ένοχη «προδοσίας». Όσο δεν πείθει, όμως, ο λόγος της δεν έχει νόημα, και εμφανίζεται η ίδια ως ένοχη προδοσίας. Ότι τα στελέχη της συμμετείχαν σε μια πολιτική και ύστερα αποποιήθηκαν την ευθύνη της έκβασής της εμφανίζεται, τότε, ως αποστασία.
«Οι δεινόσαυροι κάποτε εξαφανίστηκαν», άρθρο του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Η αποτυχία της Λαϊκής Ενότητας να περάσει το όριο του 3% και να μπει στο Kοινοβούλιο συμπύκνωσε μια ακολουθία λανθασμένων αναλύσεων και τακτικών επιλογών που αποτυπώνουν ότι η Aριστερά έχει πολλά ακόμη να μάθει για το πώς ξεδιπλώνονται οι κοινωνικές αντιθέσεις και οι πολιτικές συμπεριφορές. Έχει όμως και τη δυνατότητα να είναι μια καθαρτική και καταλυτική εμπειρία, μια αφετηρία αναστοχασμού και ανασύνθεσης, το πρώτο βήμα για μια Aριστερά που δεν θα ταυτίζεται με την ήττα και την ταπείνωση.
«Ευκολίες πληρωμής τέλος», άρθρο του Παναγιώτη Σωτήρη. Στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου καταφέραμε να εκλέξουμε τη χειρότερη δυνατή Βουλή των τελευταίων 40 ετών. Καμία ελπίδα δεν μπορεί να έχει κανείς από αυτήν. Ωστόσο, η κατάσταση μπορεί και να να μην είναι απελπιστική, αρκεί να αναλογιστούμε ότι η ελπίδα δεν είναι κάτι που πρέπει να ψάξουμε, αλλά κάτι που πρέπει να φτιάξουμε ξανά αφήνοντας στην άκρη κάθε λογής βολέματα και ευκολίες.
«Καμιά φορά φεύγουν και οι αριστεροί με ελικόπτερο», του Λεωνίδα Βατικιώτη. Η εμπειρία της Λατινικής Αμερικής δείχνει ότι εκεί όπου πηγαίνει το ΔΝΤ να επιβάλει τα προγράμματά του οι αριστεροί πρωθυπουργοί είναι αυτοί που φεύγουν με ελικόπτερο αν, αφού εκλεγούν για να βάλουν τέλος στη λιτότητα και τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, καταλήγουν να τις εφαρμόζουν. Η Ελλάδα δεν είναι Λατινική Αμερική, αλλά τίποτα δεν αποκλείει το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας να αποδειχτούν εξίσου αναλώσιμοι.
«Κυβερνητοσυμμορίτες με βούλα Βρυξελλών», ρεπορτάζ του Λ. Χαραλαμπόπουλου και του Π. Θεοδωρόπουλου. «Αριστεροί» που «εκβιάστηκαν» και μεταλλάχθηκαν σε (ιερο)κήρυκες του ρεαλιστικού συμβιβασμού. Πολιτικοί υπάλληλοι των διαπλεκόμενων συμφερόντων. Πασοκογενή στελέχη με μνημονιακή κυβερνητική εμπειρία. Οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού που φόρεσαν προβιά προοδευτικού. Εθνοπατριώτες με σαφή επίδραση ακροδεξιάς ιδεολογίας. Αυτό το κράμα κυβέρνησης συγκρότησε ο Αλέξης Τσίπρας μετά τη δεύτερη σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
«Το μετέωρο βήμα της Νέας Δημοκρατίας», ρεπορτάζ της Πηνελόπης Ράπτη. Αντιμέτωπη με μία ακόμη εκλογική ήττα, η Νέα Δημοκρατία καλείται όχι απλώς να διαλέξει το πρόσωπο του αρχηγού της, αλλά στην πραγματικότητα να επιλέξει το πολιτικό της αφήγημα και την ιδεολογική της τοποθέτηση μέσα στο νέο τοπίο που ορίζει η κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ, την ίδια ώρα που, για άλλη μία φορά, η εκλογή θα σφραγιστεί από τις αντιπαραθέσεις αλλά και ενίοτε αταίριαστες συμμαχίες ανάμεσα στις διάφορες πολιτικές τάσεις και οικογένειες.
«Καταπολέμηση της διαφθοράς και άλλα καθρεφτάκια για ιθαγενείς», ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Τη διαφθορά πολλοί μίσησαν, τους διεφθαρμένους όμως λιγότεροι… Η «πάταξη της διαφθοράς» και η «σύγκρουση με τα συμφέροντα» εντάσσονται στις απαραίτητες εξαγγελίες κάθε κυβερνητικού κόμματος που σέβεται τον εαυτό του. Όμως, όπως προεκλογικά εξαγγέλλεται η πάταξη της διαφθοράς, με την ίδια ευκολία μετεκλογικά μπορεί να μετατραπεί σε συμφωνία με τους φορείς της διαφθοράς από την εκάστοτε κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να αποτελέσει εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα…
«Μνημόνιο προστασίας των φοροφυγάδων» ρεπορτάζ της Ντίνας Ιωακειμίδου. Στην πραγματικότητα η πολυδιαφημισμένη ανεξαρτητοποίηση της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων (ΓΓΔΕ) δεν είναι η εγγύηση της είσπραξης περισσότερων φόρων και του εντοπισμού των φοροφυγάδων αλλά το ακριβώς αντίθετο: η εγγύηση της γενικευμένης ασυλίας όλων των μεγαλοφοροφυγάδων. Πλήθος καταγγελιών αποκαλύπτουν την προοπτική απώλειας δισεκατομμυρίων ευρώ από φορολογικά έσοδα μέσα από τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στη ΓΓΔΕ.
«Η Ρένα των σκουπιδιών και των εργολάβων», ρεπορτάζ του Άρη Χατζηγεωργίου. «Γιατί όχι ένα δημοψήφισμα για τα σκουπίδια της Αττικής;» Το ερώτημα μπορεί να ακούστηκε σαν ανέκδοτο πριν από καιρό στα γραφεία της περιφέρειας, όταν το δημοψήφισμα είχε μόλις περάσει από την απόλυτη δόξα στην απαξίωση. Οι εξελίξεις όμως στο σχεδιασμό για τη διαχείριση των απορριμμάτων στην περιφέρεια όπου παράγεται ο μισός πλούτος της χώρας δείχνουν ότι όπως μια ορισμένη εκδοχή «αντιμνημονιακής» πολιτικής οδήγησε στο τρίτο μνημόνιο, έτσι και οι εξαγγελίες για το πώς θα μαζεύονταν «αντιμνημονιακά» τα σκουπίδια απειλούν να οδηγήσουν στη θριαμβευτική επιστροφή των εργολάβων.
«Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ευρώπης-φρούριο», ρεπορτάζ του Άρη Χατζηστεφάνου. Από τα δεκάδες κέντρα υποδοχής προσφύγων σε όλη την Ευρώπη υπάρχει ένα στην είσοδο του οποίου αναγραφόταν: «Arbeit macht frei» (Η εργασία απελευθερώνει). Πρόκειται για το πρώην στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας και εξόντωσης του Νταχάου. Ο δήμαρχος της περιοχής είχε τη φαεινή ιδέα να χρησιμοποιήσει εγκαταστάσεις στην περίμετρο του στρατοπέδου για να φιλοξενήσει πρόσφυγες αλλά και γερμανούς άστεγους, που δεν μπορούσαν να βρουν καταφύγιο σε άλλα σημεία της πόλης. Και μπορεί η σχετική πληροφορία να προκαλεί φρίκη στις οργανώσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων, για εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες όμως το να βρεθούν σε γερμανικό έδαφος, έστω και υπ’ αυτές τις συνθήκες, θα είναι σύντομα όνειρο θερινής νυκτός.
«Σκοτώνουν το αντιμνημονιακό άλογο όταν γεράσει», άρθρο του Old Boy. Δύο εκλογικά αποτελέσματα, με μόλις 2,5 μήνες διαφορά, φαινομενικά τουλάχιστον πολύ αντιφατικά, μπορούν άραγε να κλείσουν έναν κύκλο πέντε και πλέον ετών; Τι ακριβώς συνέβη αυτό το καλοκαίρι, αυτή τη χρονιά, αυτή την πενταετία; Πώς ένα νεομνημονιακό ΝΑΙ ακολούθησε το εκκωφαντικά αντιμνημονιακό ΟΧΙ; Εξηγούνται όλα απλώς και μόνο λόγω Τσίπρα; Αρκεί ως κοινός παρανομαστής το ότι ο ίδιος κέρδισε και στα δύο; Ερωτευτήκαμε ως λαός τον νέο μας Αντρέα και θα τον ακολουθήσουμε όπου κι αν μας πάει;
«Μάρκος Μπόλαρης: H επανάληψη της βαρβαρότητας στη νέα κυβέρνηση», άρθρο της Ζωής Μαυρουδή. Η υπουργοποίηση του Μάρκου Μπόλαρη, ενός πολιτικού που μαζί με τον Ανδρέα Λοβέρδο ταυτίστηκε με την υπόθεση της διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών το 2012, συγκεφαλαιώνει τη μνημονιακή μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ και διαψεύδει τις όποιες προσδοκίες για ανθρωπιστική διαχείριση των μέτρων του μνημονίου.
«Επιτάχυνση της δίκης ή επιβράδυνση του δικαίου;» άρθρο της Δάφνης Καραγιάννη. Ο νέος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας –οι κανόνες δηλαδή που ορίζουν τον τρόπο διεξαγωγής της δίκης στο αστικό δικαστήριο– έρχεται, με κεντρικό σύνθημα την «επιτάχυνση διαδικασίας» να αλλάξει ριζικά το σκηνικό της αστικής δίκης. Το πρόβλημα της καθυστέρησης στην εκδίκαση αλλά και στην απονομή δικαιοσύνης είναι γνωστό. Το ζήτημα είναι αν επιλέχθηκαν οι κατάλληλοι τρόποι επίλυσής του, ποιες αρχές θυσιάζονται στο βωμό της επιτάχυνσης και εάν η θυσία αυτή θα κάνει να φυσήξει τελικά ούριος άνεμος στις αίθουσες των δικαστηρίων.
«Ο Νίκος Φίλης και ο χωριάτης του Μπαλζάκ», άρθρο του Χρήστου Νάτση. Η μετακίνηση του Αριστείδη Μπαλτά στο υπουργείο Πολιτισμού θα πρέπει να διαβαστεί και ως το αντικειμενικό αποτύπωμα μιας οπισθοχώρησης. Ήδη οι πρώτες δηλώσεις του Νίκου Φίλη, κατά την τελετή παράδοσης-παραλαβής, «[στις] μεγάλες μεταρρυθμίσεις στο σύνολο του δημόσιου βίου [που] είναι αναγκαίες [και που] έχουν καθυστερήσει», όπως και η υπόσχεση ότι «θα οργανώσουμε έναν εθνικοκοινωνικό διάλογο για να αναδειχθούν όχι μόνο τα προβλήματα, αλλά και οι δυνατότητες, οι δρόμοι για την επίλυσή τους», φέρνουν το υπουργείο στο δρόμο ενός λόγου συναινετικότητας, που εμφανίζεται στον αντίποδα της προγενέστερης ριζοσπαστικής ρητορικής.
Οι στήλες του UNFOLLOW:
«Ανακόλουθα»: Ο Χρήστος Νάτσης γράφει για την αλεπού και τον σκαντζόχοιρο στο νέο κυβερνητικό σχήμα.
«Social Μήδεια»: Η Αργυρώ Μουστάκα-Βρεττού επισκέπτεται το «Νουδού Φαν Παρκ».
«Zaraleaks»: Ο Χριστόφορος Ζαραλίκος εξετάζει τον «Γαμπρό του λαού».
«Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»: Ο Depressed Pasok ζει τα «Ξημερώματα 21ης Σεπτέμβρη 2015».
«Εύκολα λόγια ή σκληρές αλήθειες;»: Ο Αδιάσειστος
«Διερευνητικά»: Ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος και «Η γραμματέας-διαπραγματευτής του Τσίπρα».
Στο UNFOLLOW 46, διαβάστε ακόμη:
«Ο μεγάλος ουρανός», διήγημα του Θάνου Κάππα
«Poena Damni», ποίημα του Δημήτρη Λυάκου
«Το σινεμά των Μηχανών», κριτική του Σπύρου Δερβενιώτη
«Tame Impala: Το avant-garde (και πάλι) στην ψυχεδέλεια», κριτική του Νίκου Δασκαλόπουλου
«Πουτάνες», κόμικ του Σπύρου Δερβενιώτη
«Οδός κρίσης», κόμικ της Αλέξιας Οθωναίου
και… σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου
