Επανέρχονται τα σενάρια των συγχωνεύσεων στα media. Η συρρίκνωση της διαφημιστικής δαπάνης και η πίεση που ασκεί ο υψηλός δανεισμός στις εταιρείες ΜΜΕ, ενεργοποιεί τα σενάρια των συγχωνεύσεων στην τηλεόραση και συνολικά στον κλάδο. Το πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι διπλό. Από τη μια ο εγωισμός των ιδιοκτητών και από την άλλη τα χρέη των επιχειρήσεων που δυσκολεύουν την «εξίσωση» των οικονομικών αποτελεσμάτων.
Τα λουκέτα στα ΜΜΕ δεν έφεραν αποτέλεσμα, από τη στιγμή που η διαφημιστική αγορά διαρκώς συρρικνώνεται. Στην τηλεόραση θυμίζουμε πως έκλεισε το Alter, αλλά και η ΕΡΤ που ήλεγχε 3 τηλεοπτικούς σταθμούς. Το κοινό που έμεινε «άστεγο» δεν φτάνει για να καλύψει τις μεγάλες τρύπες των υπολοίπων. Το ίδιο συμβαίνει και στο χώρο των περιοδικών, όπου έσβησαν οι εκδόσεις Λυμπέρη και η ΙΜΑΚΟ του Πέτρου Κωστόπουλου, και με εξαίρεση την αξιοποίηση ορισμένων τίτλων που κατείχαν, η διαφημιστική δαπάνη που είχαν, εξατμίστηκε.
Με δεδομένες αυτές τις συνθήκες, οι συζητήσεις στο Mega αποκτούν κεντρικό χαρακτήρα, καθώς οι επιλογές που θα γίνουν στον πρώτο τηλεοπτικό σταθμό της χώρας μπορεί να αποτελέσουν «οδηγό» και για τις υπόλοιπες μεγάλες εταιρείες του κλάδου. Ταυτόχρονα , φαίνεται πως έχουν ενεργοποιηθεί τα σενάρια «κουρέματος» των δανείων που έχουν τα ΜΜΕ, κάτω από πολύ αυστηρούς όρους. Ένας από αυτούς είναι η σκληρή λιτότητα, μέσα από ένα νέο κύκλο απολύσεων και περικοπές στις αποδοχές για όσους επιβιώσουν .
