Πριν από μερικά χρόνια εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Λιβάνη το βιβλίο του δολοφόνου τρομοκράτη της 17Ν Δημήτρη Κουφοντίνα “Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη”. Το βιβλίο είχε υψηλές πωλήσεις, καθώς υπήρχε το εύλογο ενδιαφέρον του κοινού για τη δράση της τρομοκρατικής οργάνωσης.
Παράλληλα κυκλοφόρησαν και άλλα σχετικά βιβλία από μέλη της οργάνωσης, δημοσιογράφου, ή και μυθιστοριογράφους για το πώς χτυπούσε και λειτουργούσε η οργάνωση και πρόσφατα ένα ακόμη από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοϊδη.
Στο πρόσφατο παρελθόν είχε επίσης, εκδοθεί από τον Κάκτο, ένας τόμος με όλες τις προκηρύξεις της 17 Ν. Επί διακυβέρνησης της χώρας από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τη ΝΔ, οι διευθυντές των εφημερίδων είχαν οδηγηθεί στις φυλακές του Κορυδαλλού με τον τρομονόμο επειδή είχαν δημοσιεύσει τις προκηρύξεις μετά τα χτυπήματα της τρομοκρατικής οργάνωσης.
Το ενδιαφέρον του κοινού ήταν εύλογο: Ποιοι σκότωναν και γιατί; Ποιο ήταν το περιβάλλον, ελληνικό και διεθνές; Τι κληροδότησε η Χούντα; Ποια τα λάθη της Δημοκρατίας στα πρώτα δύσκολα χρόνια;
Αλλά αρκούσε η ανάγνωση των ιδεολογικών θέσεων της οργάνωσης για να καταλάβει κανείς το ρόλο του δικαστή, του τιμωρού και του εκτελεστή, που είχαν φυλλάξει και αποδώσει τα μέλη της οργάνωσης, στους εαυτούς τους για να δικαιολογήσουν τις αποτρόπαιες πράξεις τους.
Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα στους τηλεοπτικούς δέκτες με την προβολή του ντοκιμαντέρ “Φάκελος 17 Ν” του Αλέξη Παπαχελά από τον ΣΚΑΪ.
Ο τρομοκράτης ξέρει γιατί μιλάει και γιατί το κάνει, συζητώντας με ένα δημοσιογράφο που έχει δώσει πρώτος, το λόγς στα θύματα της 17Ν σε μια εποχή που δεν συνηθιζόταν πριν από δύο δεκαετίες.
Και όσο και αν περνούν τα χρόνια, ο πόνος της απώλειας των αγαπημένων προσώπων, των θυμάτων της 17 Ν, δεν υποχωρεί και προκαλεί θυμό και μόνο η δημόσια τοποθέτησή τους από τους ανθρώπους που τράβηξαν τη σκανδάλη και δολοφόνησαν.
Πως όμως συνέβησαν τα γεγονότα αυτά; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν ανέπτυξαν την κριτική τους ικανότητα, δεν έβαλαν οι ίδιοι φραγμό στις παράλογες επιδιώξεις, δεν σκέφτηκαν τις συνέπειες των πράξεων τους, ούτε την οδύνη που προκαλούσαν στους συγγενείς των θυμάτων.
Οι απαντήσεις πρέπει να δοθούν, να καταγραφούν και να αναλυθούν.
Σε αυτή την ιστορία της 17 Ν πέρα από το κατοχυρωμένο δικαίωμα στην ενημέρωση για τον πολίτη στο πλαίσιο του δημοκρατικού πολιτεύματος, υπάρχει ακόμη και ένα ακόμη σημείο που το ντοκιμαντέρ ωφελεί όσους το δουν. Γίνεται αντιληπτή από όλους η “κοινοτοπία του κακού”.
