Μπορεί οι φυσικές πωλήσεις μουσικής να ακολουθούν μια πτωτική τάση, δεν παύουν όμως αυτή τη στιγμή να αποτελούν το πιο προσοδοφόρο τμήμα της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας.
Αυτό διαπιστώνουν με αρκετή έκπληξη όσοι βλέπουν ότι σύμφωνα με την κατάταξη της IFPI, η Γερμανία είναι πλέον η τρίτη μεγαλύτερη αγορά της μουσικής βιομηχανίας, ξεπερνώντας αυτή της Βρετανίας (με πρώτες τις Ηνωμένες Πολιτείες, και δεύτερη την Ιαπωνία).
Ο λόγος που προκαλεί αυτό έκπληξη, είναι η εξαιρετικά μικρή συμμετοχή των ψηφιακών πωλήσεων στις πωλήσεις στην Γερμανική αγορά, όπου παρόλο που πρόκειται για μια χώρα με εξαιρετικά υψηλή διείσδυση των νέων τεχνολογιών, ηλεκτρονικά μουσική αγοράζει μόλις το 13% των καταναλωτών!
Αντίστοιχα στην Βρετανική αγορά οι ψηφιακές πωλήσεις έχουν περίπου το 25% της πίτας, όταν οι εταιρείες ερευνών πιστεύουν ότι στο τέλος του 2012 στις Ηνωμένες Πολιτείες θα πλησιάσει το 50%.
Η έρευνα αυτή της IFPI έδειξε και κάτι ακόμα ενδιαφέρον, το οποίο έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις.
Φαίνεται ότι η διάδοση των ψηφιακών πλατφόρμων πώλησης μουσικής, έχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από ό,τι κάποιοι θα πίστευαν σχετικά με τον “πλουραλισμό” της μουσικής.
Οι λίγες μεγάλες πολυεθνικές απορροφούν σχεδόν το 94% των πωλήσεων, με τις ανεξάρτητες εταιρείες να έχουν λιγότερο από 6%! Το γεγονός αυτό δείχνει ότι ο ενδεχόμενος θάνατος των παραδοσιακών φυσικών δισκοπωλείων θα οδηγήσει αντίστοιχα και στην υπερενίσχυση των μεγάλων δισκογραφικών.
Αυτό δεν προκαλείται τυχαία: οι πολυεθνικές προκειμένου να δώσουν σε μια ψηφιακή υπηρεσία το “δικαίωμα” να πουλήσει ρεπερτόριο που εκπροσωπούν, ζητούν τρία πράγματα.
Υψηλές προκαταβολές, και πιο ανησυχητικά, συγκεκριμένο ποσοστό από τις πωλήσεις αλλά και από την συνολική “προβολή” μουσικής.
Αν κάποιος αθροίσει τα ποσοστά που οι πολυεθνικές ζητούν τουλάχιστον στο θέμα της προβολής, θα φτάσει σε αποτέλεσμα πάνω του 100%.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν μια ανεξάρτητη εταιρεία προσπαθήσει να συνεργαστεί με μια ψηφιακή υπηρεσία, θα κάνει μεν τα τραγούδια της διαθέσιμα μέσω αυτής, όμως δεν θα έχει ποτέ την πιθανότητα να τα δει να εμφανίζονται σε οποιαδήποτε προωθητική ενέργεια.
Με αυτά τα στοιχεία οι ανεξάρτητες δισκογραφικές πρόκειται να απευθυνθούν στις επιτροπές ελέγχου ανταγωνισμού και να ζητήσουν αποζημιώσεις για τον αθέμιτο τρόπο με τον οποίο οι μεγάλες δισκογραφικές προσπαθούν να αποκλείσουν κάθε μικρότερο παίκτη.
Η Βρετανία είναι μια χώρα η οποία διαμορφώνει τις εξελίξεις τόσο στο χώρο της μουσικής, όσο και στο χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Την εβδομάδα που μας πέρασε ανακοινώθηκε μια κοινή ενέργεια της ραδιοφωνικής αγοράς, η οποία στόχο έχει να θωρακίσει τους σταθμούς απέναντι στην επέλαση των ψηφιακών υπηρεσιών.
Κάτω από την ονομασία “RadioPlayer” ξεκίνησε μια υπηρεσία στο internet, στην οποία οι χρήστες-ακροατές μπορούν να βρουν συγκεντρωμένα όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, και με ένα “εικονικό ραδιόφωνο” να επιλέξουν όποιον θέλουν να ακούσουν.
Θα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον να βλέπαμε και την ΕΙΙΡΑ στην Ελλάδα να κάνει κάτι αντίστοιχο, καθώς με αυτό τον τρόπο θα μπορούσαν όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ισότιμα να αποκτήσουν παρουσία και προβολή στο internet, και να αποτρέψουν τρίτους να κερδοσκοπούν εις βάρος τους.
