Την περασμένη Δευτέρα, από τη μια ως την άλλη άκρη του διαδικτύου, σε σοβαρές, μεγάλες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και μπλογκ, με δεξιά μέχρι και κεντροαριστερή κατεύθυνση, μία είδηση βρισκόταν στα πρωτοσέλιδα: «Τι θα συμβεί αν η Ελλάδα δεν πληρώσει το ΔΝΤ». Ο τίτλος, ο ίδιος ή με ελάχιστες παραλλαγές, δημοσιεύθηκε σε όλο το διαδίκτυο και την επόμενη μέρα, πάλι με μικρές παραλλαγές, σε πολλές εφημερίδες. Το περιεχόμενο του ρεπορτάζ ήταν επίσης πανομοιότυπο. Στις περισσότερες ιστοσελίδες δεν υπήρχε η παραμικρή διαφοροποίηση, ενώ σε σάιτ που υποστηρίζουν την κυβέρνηση έγινε απόπειρα σοβαρού rewriting ώστε το «ρεπορτάζ» να φαίνεται πιο αληθινό.
Με δεδομένο ότι το «ρεπορτάζ» αυτό περιείχε κομμάτια από ρεπορτάζ διεθνών πρακτορείων αλλά και τους κανόνες και τους κανονισμούς του ΔΝΤ, το συμπέρασμα είναι πως επρόκειτο για ένα non-paper που στάλθηκε από ενιαίο κέντρο προς όλα τα ΜΜΕ. Το ανάρτησαν ή το δημοσίευσαν χωρίς να μπουν καν στον κόπο να αλλάξουν τον τίτλο ή τις προτάσεις. Η κατασκευασμένη επικαιρότητα σε όλα τα Μέσα, παραδοσιακά και ιντερνετικά, καθορίζεται σε μεγάλο πλέον βαθμό από τα non-papers, που έχουν αναδειχθεί σε βασική πηγή πληροφόρησης για όλα τα θέματα μνημονιακών ή και κυβερνητικών Μέσων.
Την ίδια εβδομάδα, ο πρώην υπουργός και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Σήφης Βαλυράκης κατέθεσε στην Επιτροπή Διερεύνησης της υπόθεσης Siemens. Τα όσα τρομακτικά είπε, όμως, για το πολιτικό σύστημα και τις σχέσεις του με την εταιρεία δεν έγιναν ρεπορτάζ στα τηλεοπτικά Μέσα ούτε βέβαια στον μνημονιακό Τύπο, που ξεμπέρδεψε με μονόστηλα. Εννοείται πως η κατάθεση Βαλυράκη δεν στάλθηκε με κάποιο non-paper στα ΜΜΕ. Αν είχε συμβεί σίγουρα κάποια σάιτ που θα αναρτούσαν την κατάθεσή του. Για τους τηλεοπτικούς σταθμούς και τις εφημερίδες των εκδοτών δεν υπάρχει καμία αυταπάτη. Οι αποκαλύψεις του αγγίζουν τους πιστούς φίλους τους στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα της χώρας.
